جانبازان شیمیایی و خانواده‌های آنان از جمله این افراد هستند، بسیاری از سربازان دوران دفاع پس از بازگشت به شهر و روستاهای خود ازدواج کردند صاحب بچه شدند و بی آنکه کسی به آنها در مورد پیامدهای قابل انتقال مصدومیت شیمیایی به صورت وراثتی چیزی بگوید، به زندگی عادی خود ادامه دادند.
با گذشت زمان و بروز نشانه هایی از بیماری در میان فرزندان این جانبازان، آنها که به دنبال تعیین درصد جانبازی شیمیایی خود نبودند به دنبال تامین هزینه‌های درمانی خود و فرزندانشان، در پیچ و خمهای اداری گرفتار شدند و آنهایی که اسناد لازم برای اثبات شیمیایی بودن خود داشتند توانستند از خدمات نسبتا بهتری در مقایسه با دیگران بهره مند شود اما، باز هم این فرزندان جانبازان شیمیایی بودند که به دلیل نبود سازوکارهای قانونی، با وجود جانبازی که از بدو تولد با آنها همراه بود بی سرو صدا به زندگی خود ادامه دادند.
ناصرشالی، یکی دیگر از این جانبازان شیمیایی است که پس از ازدواج، به گفته پزشکان ازاثرات مخرب ژنتیکی مصدومیت شیمیایی در امان نمانده است، موضوعی که کمتر مسوولی در مورد آن برنامه ریزی و چاره اندیشی کرده است.
شالی از تامین هزینه‌های درمانی خود از سوی ارتش خبر داد و گفت: تمام هزینه‌های دارو و درمانم به صورت رایگان در بیمارستان ارتش انجام می‌شود ولی ارتش هزینه‌های درمانی فرزندم که به تشخیص پزشکان دچار بیماری اعصاب و روان ناشی از انتقال ژنتیکی مصدومیت شیمیایی‌ام شده است را تقبل نمی‌کند.
این جانباز شیمیایی با اشاره به اینکه، بسیاری از جانبازان شیمیایی با این مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنند، خواستار توجه مسؤولان به این موضوع و مشکلات پیش آمده برای فرزندان جانبازان شیمیایی شد.

بی توجهی بنیاد شهید درحمایت از جانبازان
عضو فراکسیون ایثارگران و نماینده مردم گیلان درمجلس شورای اسلامی نیز با اشاره به اینکه فرزندان جانبازان شیمیایی از مشکلات مربوط به مصدومیت پدران خود در امان نمانده‌اند، گفت: بسیاری از جانبازان شیمیایی که دچار عوارض شیمیایی شده‌اند، ممکن است به صورت ژنتیکی به فرزندان خود این مصدومیت را منتقل کرده باشند، به گونه ای که بسیاری از این افراد در مناطق عملیاتی شیمیایی نشده، بلکه سالها پس از آن از طریق ژنتیکی با این مشکل رو به‌رو شده باشند.
غلامعلی جعفرزاده ایمن آبادی افزود: در مجلس شورای اسلامی برنامه‌ها و مصوبات ارزشمندی در حمایت از این قشر به تصویب رسیده است، ولی متاسفانه مسؤولان بنیاد شهید نسبت به اجرای این برنامه‌ها کوتاهی می‌کنند که این موضوع قابل قبول نیست.